Aylık arşivler: Şubat 2015

Herkes Gider mi?

Hayat domino taşlarından oluşmuş bir yolsa eğer;bende hayatımdaki büyük taşlardan birini kaybettim ,çocukluğuma ait olanı ,manevi dedemi ,elinde büyüdüğüm insanı .

Cumartesi sabahı acı bir telefonla uyandık evet yaşlıydı evet bir gün öleceğini biliyordum ama böyle zamansız olabileceğini kim bilirdi ki.Daha 3 aylıkken taşınmışız karşı dairelerine beni öyle severdi ki hatırlıyorum kendi torunlarından ayırmazdı ,ne zaman annem yaptığım yaramazlığa kızsa çıplak ayak evden çıkar karşı kapıya koşardım bilirdim çünkü Sabri dedem orda beni koruyacak o koca elleri minik ellerimi tutardı elleri büyük dediğime bakmayın yüreği de kocamandı onun kimseyi kırmazdı,sevgisi herkese yeterdi.Torunları geldiği zaman dedem onları sevecek diye öyle korkardım ki sırf onları sevmesin diye kendi torunlarını ona şikayet ederdim çocuk aklı işte,bir gün ev alıp mahalleden taşındık gıcık ev sahibi oturduğumuz evi satmamıştı bize onlardan ayrılırken ağlamıştım ne yani şimdi Sabri dedem olmayacak mıydı oturduğumuz evin karşısında.

Zaman geçti ben büyüyordum dedem yaşlanıyordu sanırım,her bayram elini öpmeye gittim ziyarete. Beni görünce küçük bir çocuk gibi ağlamaya başlıyordu,eliyle gösterip küçücüktün ne kadar da büyüdün şimdi diyordu sonra kendi gibi beni de ağlatıyordu.

Her ne kadar dede ben artık çalışıyorum desem de elime harçlığımı sıkıştırıyordu bir de yanında ucunda küçük fener olan anahtarlıklardan veriyordu.

Canım Sabri dedem benim senin de gitmenle içimdeki koca boşluğa bir yenisi daha eklendi,bu acı öylesine tarifi imkansız ki önce babam sonra sen çocukluğuma ait kocaman taşlar…

Artık bayram ziyaretine gittiğimde gözlerim seni arayacak,boğazım düğümlenecek,Melahat teyzeye bakınca gözümden yaşlar akacak ama biliyorum sen öyle iyi bir insandın ki bu yüzden gittiğin yerde huzurlusun,nurlar içinde yat Sabri dedem mekanın cennet olsun seni çok özleyeceğim……

Peki sen bu hayattan ne istiyorsun ?

1

Havalar gibi içimde kara ,geleceğimle şimdiki zaman arasında sıkışıp kalmışım eskiden hep bir gitme isteği vardı ona tutunurdum şimdi ise tutunacak hiçbir şeyim yok ,geleceğim ise cıkssss tamamen belirsiz;yalnızım,hissizimm sanki bir çizgi var önümde yürümem gereken ama etrafım kapkaranlık göremiyorum ki çizgiyi umutla bakamıyorum ki geleceğe.

Eskiden ne istediğimi bilirdim şimdi onu bile bilmiyorum,geleceğe yönelik belirsizliğim,aileme olmaya çalıştığım destek,kendimi düşünmek yerine önce başkalarını düşünmek artık beni hissiz yepyeni bir insan haline getirdi,eski bana geri dönmek istiyor  muyum? Emin değilim belki de artık olduğum kişiyi kabul etmem bu yeni dönüştüğüm halime direnmemem lazım ama bilmiyorum işte bazen eskisi gibi bir şeyler hissetmek istiyorum sanki öyle daha canlıydım böyle yaşayan bir ölüden farksız hissediyorum kafam bile boş bir saman yığını gibi aynı anda birden fazla gereksiz şey düşünüyor.

Özel hayat anlamında yeni birini tanımak nedense korkutucu geliyor,çünkü ne zaman böyle bir şey olmaya çalışsa hep bir şekilde ben üzülüyorum bilmiyorum o yüzden az da olsa tanıdığım birini istiyorum sanırım saçmalıyorum :)

Belki de sadece güvenmek istiyorum tüm yaşananlara rağmen,unutmak istiyorum tüm kötü anıları,eski kırgınlıklarım üzerine yeni mutluluklar kurmaya çalışıp boşa çabalamak istemiyorum,sıfırdan başlamak istiyorum her şeye yeni bir şehirde;geleceğe güvenle bakmak,heyecanlanmak istiyorum,annem hep yanımda dursun istiyorum,karşıma biri çıksın istiyor muyum? Ondan emin değilim işte galiba huzur getirecek birini istiyorum ama böyle basit sıradan çiftler gibi aşkım,bebeğim canım istemiyorum içi boş yapmacık sevgi sözcükleri istemiyorum mesela sadece bize ait olacak olan hitaplar istiyorum ufak belki başkalarına saçma gelebilecek ama beni güldürecek o sözcüğün bana has söylenmiş olduğunu hissedebileceğim sözcükler istiyorum,güven istiyorum şu dünyada yapayalnız kalsam da burda bir yerlerde varlığını hep hissedebileceğim,sırtımı yaslayabileceğim her zaman ben burdayım diyebilecek,benim konuşurken konudan konuya atlamamı gülümseyerek dinleyebilecek,belki beceriksizce yemek yapmamla dalga geçip bana yardımcı olabilecek,bencil olmayacak,kendinden başka başkalarını da düşünebilecek,tüm huysuzluğuma inatçılığıma rağmen beni çekebilecek birini istiyorum sanırım.

Ablam geçenlerde sohbet ederken bana sen sevmeyi bilmiyorsun dedi belki de tüm bunlardan özetle bana sevmenin ne demek olduğunu öğretecek birini istiyorum.Peki sen bu hayattan ne istiyorsun?